Mabele 2004 (II)

Klik op een foto om te vergroten

2004 (II) 2004 (II) 2004 (II)

Thema: Water
Plaats: Congo, Popokabaka
Naam: Mabele, vruchtbare aarde
Periode: 15-25 oktober 2004

We weten er allemaal van alles over. Internationale conflictmaterie. Elementaire lichaamsbehoefte. Overvloed en tekort naargelang je woonplaats, het seizoen, de ecologie, het toeval, de evidentie (kraantje open, laat maar lopen) of de inspanning (dagdagelijks gesleur naar de bron). Tragedie (2/3 van Bangladesh onder water)…
Het is een thema dat even fel appelleert aan ons rechtvaardigheidsgevoel (de gezondheid van ieder mens passeert langs zuiver water) als aan ons eigen ecologisch aanvoelen (zuinig zijn met). Dus een theoretisch onderwerp, noem het ver-van-mijn-bedshow, of iets uit mijn eigen tuintje en portemonnee. Alles heeft hier te maken met opvoeding en met bewustwording. Met wereldburgerschap ook.

Met Afrika gaat het niet goed. De recente programma’s van de VRT, de Knack van ‘vorige week’, de verhaal van Johan Verschueren (nieuwe collega chemie, voorzitter USOS, Antwerpen, net terug van een inleefreis naar Kongo met studenten) en van Bob Albertijn (dertig jaar Kongo, net terug uit Kongo en nu op de missieprocuur in Brussel). Kongo, Kinshasa, het gaat er echt niet goed. Het is een kruidvat. Het legendarische optimisme van de zwarte debrouillards, het is op.
Hoe kan een land dat tot de rijkste van de wereld zou moeten behoren, zo armzalig verder sukkelen? Omdat de mensen daar zo zijn? Of omdat de wereldeconomie, het Noorden, haar economie beschermt, subsidieert, blijft afschermen. Of omdat de mensen aan de macht in dat Zuiden vanuit hun onzekerheid hoelang ze die macht nog zullen hebben, eerst zichzelf, hun familie, ethnie op het veilige droge willen brengen. Datzelfde Afrika dat op nog een andere tijdbom zit, de AIDS epidemie.
Komt er aan deze uitzichtsloze situatie ooit een einde? En hoe? Dit land, dit continent heeft veel te weinig haar lot in eigen handen. Veel moet komen van internationale beslissingen, zeker binnen het politieke en economische luik.

Dan is het hoogtijd voor een mabeleweekend. Elk jaar, begin september, gaan we met vrijwilligers op weekend om die derdewereldweek voor te bereiden. En daar word je telkens in een bad gedompeld van enthousiasme, weg doemdenken, geen stilstand, gewoon een (ge)weldadig vooruit willen. Sus Rens zegt het letterlijk bij het bezoek van collega Stefaan Gregoir (met zoon Sebastiaan, die er een film over maakte): Wat jullie jongeren vanuit Borgerhout doen is vooral onze Kongolese jongeren bemoedigen, bewijzen dat ze in hun groeiende miserie niet vergeten worden, niet alleen staan!
Wel die mabeleploeg doet het grandioos. Zich informeren en dan middelen zoeken om de hele school mee in gang te krijgen: actiemiddel, infokanalen, animatie om de boel op gekke stelten te zetten.

Frankrijk 1944. Ergens. Een school tijdens de vakantie. Met de daarblijvers is er een soort kamp opgericht. Zoals op zovele plaatsen zitten hier ook een groot aantal Joodse kinderen, verstopt en bang. Na een zoveelste voetbalmatch, allemaal onder de douche. Op dat moment komt een Duitse officier binnen, kijkt en besluit niets te doen. De held van het verhaal, Joseph, 10 jaar zegt tegen de directeur-pastoor-opvoeder:

• Vous ne croyez pas que si l’on se montre pieux, un bon juif ou un bon chrétien, rien ne peut nous arriver?
• Stop ! Dangereuse niaiserie ! Les humains se font du mal entre eux et Dieu ne s’en mêle pas. Il a créé les hommes libres. Donc nous souffrons et nous rions indépendamment de nos qualités ou de nos défauts. Quel rôle horrible veux-tu attribuer à Dieu ? Peux-tu une seconde imaginer que celui qui échappe aux nazis est aimé de Dieu, tandis que celui qui est capturé en est détesté ? Dieu ne se mêle pas de nos affaires.
• Voulez-vous dire que, quoi qu’il arrive, Dieu s’en fout ?
• Je veux dire que, quoi qu’il arrive, Dieu a achevé sa tâche. C’est notre tour désormais. Nous avons la charge de nous-mêmes.